1. Η Αξία της ζωής
«Επειδή φρονώ ότι τα παθήματα του παρόντος καιρού δεν είναι άξια να συγκριθώσι με την δόξαν την μέλλουσαν να αποκαλυφθή εις ημάς.» Προς Ρωμαίους 8:18 (Καινή Διαθήκη)
«Εκείνα τα οποία οφθαλμός δεν είδε και ωτίον δεν ήκουσε και εις καρδίαν ανθρώπου δεν ανέβησαν, τα οποία ο Θεός ητοίμασεν εις τους αγαπώντας αυτόν.» Προς Κορίνθιους Α 2:9 (Καινή Διαθήκη)
«Ταύτα ελάλησα προς εσάς, διά να έχητε ειρήνην εν εμοί. Εν τω κόσμω θέλετε έχει θλίψιν αλλά θαρσείτε, εγώ ενίκησα τον κόσμον.» Κατά Ιωάννη:33 (Καινή Διαθήκη)
Ο Θεός υποστιρίζει πως αυτός ο κόσμος δεν είναι ο τελικός στόχος αλλά μια προσωρινή κατάσταση, όπου με την μετάνοια, την αποδοχή δυστυχίας και βασάνων, οδηγούμαστε σε μια άλλη, μετά θάνατο, αιώνια ζωή.
Ο πόνος, η δυστυχία, ακόμα και ο θάνατος μπορούν να θεωρηθούν αποδεκτά, αρκεί να «οδηγούν» σε κάτι καλύτερο. Έτσι, η ζωή δεν είναι κάτι που δεν αγγίζεται ποτέ, αλλά κάτι που μπορεί να θυσιαστεί για έναν ανώτερο σκοπό. Αυτό δεν είναι θέμα προθέσεων, είναι λογική συνέπεια της ιδέας ότι υπάρχει κάτι πιο σημαντικό από αυτή τη ζωή.
Ο Θεός, άσχετα αν υπάρχει ή όχι, η ιδέα του και μόνο υποβαθμίζει την αξία ζωής.
Για τους άθεους, όπως δεν υπήρχαμε πριν γεννηθούμε έτσι δεν υπάρχουμε και μετά το θάνατο μας (Επίκουρος). Και κάπως έτσι η ζωή κατακτάει την πραγματική της αξία, αυτή της μιας και μοναδικής .
Η απουσία του Θεού ενθαρρύνει τα παιδιά να είναι πιο συνειδητά σχετικά με το πως σχεδιάζουν να ξοδέψουν τον χρόνο τους, την υγεία τους και σε πιο σκοπό αξίζει πραγματικά να αφιερώσουν την μια και μοναδική ζωή τους.
2. Ο Σκοπός της ζωής
Σϋμφωνα με τον Θεό ο απώτερος σκοπός της ζωής μας είναι... να ενωθούμε μαζί του (θέωση).
Το παιδί, αυτόν τον σκοπό δεν τον ανακαλύπτει μόνο του, αλλά τον διδάσκεται με κατήχηση. Πριν προλάβει να αναπτύξει την κριτική του σκέψη, όσο ακόμα είναι ανυπεράσπιστο και μπορεί να πιστέψει οτιδήποτε. Και αναπόφευκτα με την επανάληψη το πιστεύει. Το παιδί αντί να οφελείται ζημιώνετε:
- Ο θεός στερεί από το παιδι τον σκοπό της ζωής του: Του στερεί τον λόγο να εξερευνήσει τον δικού του απώτερο σκοπό της ζωής του και την φυσική ωρίμανση του, μέσα από ανακάλυψη του ποιος είναι και για ποιόν λόγο υπάρχει τελικά.
- Ο θεός υποβιβάζει το παιδί σε υπηρέτη ενός ξένου σχεδίου: Του αναθέτει έναν σκοπό ζωής που δεν τον καταλαβαίνει λογικά, ούτε γεννήθηκε και εξελίχθηκε μέσα του εμπειρικά, ενώ δεν έχει βιώσει απολύτως κανένα από τα υπερφυσικά και παράλογα πράγματα στα οποία κατηχείται. Με αυτόν τον τρόπο το παιδί πορεύεται με έναν απώτερο σκοπό που δεν είναι δικός του, δεν είναι κτήμα του, είναι απλώς μια πεποίθησή του. Είναι μια εξωτερική εντολή που υποβιβάζει το άτομο σε εκτελεστή ενός σχεδίου που δεν του ανήκει.
- Ο Θεός ενοχοποιεί και απαξιώνει το παιδί: Του δημιουργεί μια εσωτερική απόσταση, ένα κενό, ανάμεσα στον τρόπο που ζει και στον τρόπο που "θα έπρεπε" να ζει ως αυθεντικός χριστιανός. Το κενό αυτό ζημιώνει την εικόνα που έχει το παιδί για τον εαυτό του ως μη άξιο ή αμαρτωλό, και γεννάει το ανθυγιεινό συναίσθημα της ενοχής.
- Ο Θεός υποβαθμίζει την ηθική και τις αξίες: Το παιδί αδυνατώντας να ζήσει ως αυθεντικός χριστιανός, καταλήγει να πιστεύει πως το να υπηρετεί κάποιος τις αξίες του είναι κάποιου είδους συναισθηματική πολυτέλεια, αφέλεια ή γραφικότητα, αντί για απαραίτητη προϋπόθεση για μια ζωή με νόημα.
Για τους άθεους το νόημα και ο απώτερος σκοπός της ζωής δεν υπάρχουν έτοιμα προς κατήχηση. Αυτό που μεταφέρεται είναι οι αξίες της ανθρωπιστικής παιδείας οι οποίες έχουν επιστημονική βάση και γίνονται κατανοητές με την λογική, χωρίς την ανάγκη κατήχησης και τυφλής πίστης.
Χωρίς Θεό, το παιδί δεν μαθαίνει να υπηρετεί ένα νόημα. Μαθαίνει να το δημιουργεί. Και αυτό είναι όλη η διαφορά. Γι’ αυτό η ηθική του δεν πηγάζει από φόβο τιμωρίας ή ενοχής, αλλά από κατανόηση και ενσυναίσθηση. Δεν προσπαθεί να γίνει κάτι που «πρέπει», αλλά να ζήσει σύμφωνα με αυτό που είναι. Έτσι χτίζεται στον χαρακτήρα τους η αποδοχή της διαφορετικότητας, η οποία διευρύνει τα όρια της ενσυναίσθησης πέρα από τον κύκλο των ομοίων του/της, προάγετε η ηθική τους ανάπτυξη και ελαφραίνει η πίεση για κοινωνική προσαρμογή.
3. Το καλό
Ο λόγος του Θεού διδάσκει στα παιδιά να είναι καλά και να κάνου καλές πράξεις, με την υπόσχεση ότι μετά θάνατον η ψυχή τους θα ανταμειφθεί με μια θέση στον παράδεισο. Διαφορετικά, απειλούνται ότι θα καταλήξουν σε ένα τρομαχτικό μέρος όπου θα υποφέρουν αιώνια.
Η μέθοδος του μαστίγιου - καρότου ως σύστημα διαπαιδαγώγησης μπορεί να παράγει συμμόρφωση, αλλά δεν λειτουργεί ως βάση για ηθική ωρίμανση. Γιατί πραγματικά καλός δεν γίνεσαι με το ζόρι αλλά με την κατανόηση.
Ο Θεός απαξιώνει το καλό γιατί το συνδέει με ανταμοιβή. Το μετατρέπει σε μέσο προσωπικού οφέλους. Από κοινωνικό πλεονέκτημα του είδους, το υποβαθήζει σε νόμισμα.
- Ατομικά: αντί να καλλιεργεί την κοινωνική μας πλευρά, το καλό μας πλέον στηρίζεται στην χειρότερη: την υστερόβουλη. Η οποία λειτουργεί με ανταλλάγματα, ζυγίζει το όφελος και αποθησαυρίζει καλές πράξεις σαν να μαζεύει πόντους καλοσύνης στο παιχνίδι Θεού για να περάσουμε επιτυχώς στην τελική πίστα (μετά τον θάνατο μας φυσικά).
- Κοινωνικά: Αν το καλό νοηθεί ως συναλλαγή, τότε και οι πράξεις των άλλων μπορούν να εκληφθούν ως ιδιοτελείς. Με αυτόν τον τρόπο οι χριστιανοί απαξιώνουν τις ειλικρινείς πράξεις αλτρουισμού των άλλων, ερμηνεύοντας τες ως υπερβολικά αγαθές ή υστερόβουλες.
Ο Θεός απαξιώνει το καλό μέσα μας και γύρο μας.
Τα άθεα παιδιά είναι ελεύθερα να κάνουν το καλό χωρίς να περιμένουν καμιά τελική ανταμοιβή από κανένα θεό.
Όταν κάνεις το καλό χωρίς ανταμοιβή, δείχνεις στον εαυτό σου την καλύτερη σου εκδοχή. Έτσι καλλιεργείς το αίσθημα της ολοκλήρωσης σου και κερδίζεις τον αυτοσεβασμό σου με την αξία σου, όχι μόνο για τις πράξεις σου αλλά και για τις ξεκάθαρες προθέσεις σου.
Χωρίς Θεο η καλοσύνη πατάει σε διαφορετικές βάσεις, γιατί ό, τι κάνουν τα παιδιά το κάνουν από μόνα τους. Επειδή έχουν αυτήν την εικόνα για τον εαυτό τους, του ελεύθερου ανθρώπου που δεν χρωστάει καλές πράξεις σε κανέναν, γιαυτό τις κάνει με την καρδιά του, αυθεντικά και ελεύθερα.
4. Η ανάπτυξη της ηθικής
Σύμφωνα με το μοντέλο του Lawrence Kohlberg, η ηθική αναπτύσται προοδευτικά, περνώντας από έξι στάδια, ξεκινώντας από την υπακοή λόγω φόβου και καταλήγοντας στην αποδοχή παγκόσμιων αξιών. Υπόψιν οι άνθρωποι μπορούν να κατανοήσουν τους άλλους που είναι το πολύ κατά ένα μόνο στάδιο πιο πάνω από το δικό τους.
| Στάδιο | Περιγραφή Ηλικία |
|---|---|
| 6 |
Παγκόσμιες αξίες και Συνείδηση
Ενήληκας
Αποδοχή ανθρώπινων δικαιωμάτων και διαφορετικότητας. Ανυπαοή σε άδικο νόμο ακόμα και με προσωπικό
κόστος, Παγκόσμια συνείδηση και αξίες
|
| 5 |
Κοινωνικός και Ηθικός άνθρωπος
Έφηβος
Αναγνωρίζει το αμοιβαίο όφελος του κοινωνικού συμβολαίου. Την διαφορά μεταξύ νόμιμου και ηθικού. Η
δικαιοσύνη δεν είναι άσπρο - μαύρο. Οι άδικοι νόμοι θα πρέπει να αλλάζουν.
|
| 4 |
Νομοταγής πολίτης
10-12 ετών
Οι νόμοι είναι πάνω από τα ατομικά δικαιώματα χάριν κοινωνικής συνοχής. Συμμορφώνεται με τις αρχές
άσχετα με το αν είναι δίκαιες ή άδικες.
|
| 3 |
Καλό παιδί
7-10 ετών
Καλό και κακό καθορίζονται από το τι είναι αποδεκτό ή δημοφιλές στην ομάδα και τις αξίες της. Αποζητάει
την κοινωνική αποδοχή, αποφεύγει την κοινωνική απόρριψη.
|
| 2 |
Αμοιβαιότητα δικαιοσύνης
4-7 ετών
Θα κάνω κάτι καλό για εσένα αν κάνεις κάτι καλό για εμένα. Το δίκαιο είναι ίδιο για όλους, εμένα,
γονείς, φίλους.
|
| 1 |
Υπακοή και Αποφυγή τιμωρίας
2-4 ετών
Καλό είναι ό, τι επιβραβεύεται. Κακό είναι ό, τι τιμωρείται. Είναι εντάξει αν δεν σε πιάσουν!
|
-
Τυφλή Υπακοή (Στάδιο 1): Το μοντέλο ηθικής του Θεού βασίζεται στον φόβο της θεϊκής τιμωρίας και στην τυφλή υπακοή στους νόμους του.
Αυτό περιορίζει τους ανθρώπους στα πρώτα στάδια της ηθικής ανάπτυξης τους. -
Συμμόρφωση στις Νόρμες (Στάδια 3-4): Οι χριστιανοί μαθαίνουν να συμμορφώνονται με τις νόρμες της ομάδας τους (θρησκεία, κοινότητα), αποφεύγοντας την αμφισβήτηση. Οι νόμοι του Θεού παρουσιάζονται ως απόλυτοι, ανεξάρτητα από το αν είναι δίκαιοι ή όχι.
Ο Θεός εμποδίζει την ανάπτυξη της κριτικής σκέψης και τη διεύρυνση της ηθικής. Η αμφιβολία και η αμφισβήτηση, που είναι απαραίτητα για τα στάδια 5 και 6, θεωρούνται αμαρτήματα.
Οι περισσότεροι άθεοι ανθρωπιστικής παιδείας είναι πιο άνετοι στο 5ο επίπεδο ενώ κάποιοι με προσωπικό κόστος φτάνουν μέχρι το 6ο (πχ Julian Assange)
Τα παιδιά δεν εκπαιδεύονται στην τυφλή υπακοή των νόμων (του θεού ή της πολιτείας) αλλά στην αμφιβολία και την αμφισβήτηση για περαιτέρω ανάλυση του περιβάλλοντος και των κανόνων του, χαρακτηριστικά ηθικής επιπέδου 5 και 6 στην κλίμακα του Kohlberg
Επίσης οι αξίες της ανθρωπιστικής παιδείας [1] που παίρνουν από τους γονείς τους, σε συνδυασμό με την αποδοχή της διαφορετικότητας που καλλιεργούν κατά τη αναζήτηση του απώτερου σκοπού τους [2], δημιουργούν τις προϋποθέσεις για συλλογική συνείδηση που είναι και αυτή μέρος της ηθικής επιπέδου 5 και 6
Στα παιδιά αυτά είναι πιο εύκολο να βρίσκονται σε ομάδες διατηρώντας την ταυτότητά τους, ανεξάρτητα από το αν συμφωνούν με τις αξίες της ομάδας, ενώ ανατρέφονται με τρόπο ώστε η σκέψη τους να μην περιορίζεται από τις πεποιθήσεις τους.
5. Η ελεύθερη βούληση
«Πειράζεται, όμως, κάθε ένας, από τη δική του επιθυμία, καθώς παρασύρεται και δελεάζεται.»Ιακώβου 1:13-17 (Καινή Διαθήκη)
«Και εφ' όσον επικαλείσθε ως Πατέρας σας τον Θεόν, ο οποίος κρίνει τον καθένα χωρίς προσωποληψίαν, αλλά σύμφωνα με τα έργα της ζωής του...» Α’ Πέτρου 1:17 (Καινή Διαθήκη)
«>Και από όσα είναι γραμμένα μέσα εις τα βιβλία εκρίθησαν όλοι οι νεκροί, σύμφωνα με τα έργα των.» Αποκάλυψη 20:12–13 (Καινή Διαθήκη)
«Ὅποιος δὲν εἶναι μαζί μου, εἶναι ἐναντίον μου» Κατα Λουκάν 11:23 (Καινή Διαθήκη)
Σύμφωνα με τον χριστιανισμό, ο άνθρωπος έχει μέσα του το καλό και το κακό και αυτός αποφασίζει τι θα επιλέξει. Αν αποφασίσει το κακό τότε δικαίως θα τιμωρηθεί αμείλικτα.
Η ελέυθερη βούληση μας ζημιώνει με δύο τρόπους:
● Ατομικά: Κοιτάζοντας οποιονδήποτε μέσα από το πρίσμα της ελεύθερης βούλησης, αυτός φαίνεται να πράτει κάθε φορά ελεύθερα και εις γνώση του, δηλαδή επίτηδες. Αυτό τον κάνει να φαίνεται λίγο πιο κακός και αντίστοιχα να αξίζει λίγο περισσότερη τιμωρία. Η τιμωρητική συμπεριφορά κάνει το παιδί καλύτερο ή χειρότερο?
● Κοινωνικά: Η ιδέα τις ελεύθερης βούλησης δεν είναι αυτοτελής, υπάρχει και συνέχεια, η οποία είναι πιο σημαντική: μετά την ελεύθερη βούληση έρχεται η θεία κρίση, η οποία προϋποθέτει την δίκαιη ατομική ευθύνη.
Η δίκαιη ατομική ευθύνη προϋποθέτει ότι το άτομο θα μπορούσε, υπό τις ίδιες συνθήκες, να πράξει διαφορετικά.
Όμως αυτό πρακτικά δεν μπορεί να συμβεί εφόσον τα γενετικά χαρακτηριστικά που μας έτυχαν, αλληλοεπιδρούν με το περιβάλλον που μας έτυχε, ώστε να μας συμβούν η τυχαίες εμπειρίες μας. Τις οποίες αξιολογούμε με την παιδεία που άλλοι, κάποτε έτυχε να επιλέξουν για εμάς.
Αναπόφεκτα αν μας είχαν τύχει άλλοι γονείς, άλλα γονίδια, άλλο περιβάλλον, παιδεία, φίλοι και εχθροί, αντοίστοιχα θα είχαμε άλλες εμπειρίες, συναιπώς θα αναγνωρίζαμε άλλες επιλογές, θα ιεραρχούσαμε με βάση άλλες αξίες, θα είχαμε άλλη συμπεριφορά, άλλη βούληση, διαφορετική από αυτήν που έχουμε τώρα.
Το σημαντικό είναι πως δεν την επιλέγουμε εμείς. Και χωρίς ελεύθερη βούληση, δεν μπορούμε να έχουμε ατομική ευθύνη. Γιαυτό η ευθύνη είναι κοινωνική. (Αυτό δεν είναι ιδεολογία, είναι αιτιότητα).
Το πρόβλημα είναι πως η ιδέα του Θεού δεν είναι πολιτικά ουδέτερη:
Όταν μέσω της ελεύθερης βούλησης αποδίδεται η ευθύνη στο άτομο, αφαιρείται η ευθύνη από τις δομές που διαμόρφωσαν το άτομο. Όταν ερμηνέυεις τα προβλήματα γύρο σου με αυτόν τον τρόπο, η ευθύνη του κράτους μεταφέρεται στον πολίτη. Στον κόσμο του Θεού τα κοινωνικά προβλήματα μετατρέπονται σε προσωπικές αποτυχίες. Αυτό πολιτκά αντιμετωπίζεται με ατομικές λύσεις αντί για συστημικές αλλαγές. Όχι με κοινωνικό κράτος, αλλά με ατομικά επιδόματα. (Αυτό είναι ιδεολογία, δεν είναι αιτιότητα)
Ένα επίδομα στέγασης μπορεί να βοηθά ένα άτομο να πληρώσει το νοίκι, αλλά δεν μειώνει τα υψηλά ενοίκια, αντιθέτως τα αυξάνει.
Οι δεξιές πολιτικές ατομικών επιδομάτων αυξάνουν τη ζήτηση,
οι αριστερές πολιτικές κοινωνικού κράτους αυξάνουν την προσφορά.
Η προσφορά μειώνει τις τιμές.
Η ζήτηση τις αυξάνει.
Η ελέυθερη βούληση μαθένει τους ψηφοφόρους να αδιαφορούν για το κοινωνικό κράτος, προτιμόντας τα επιδόματα σε ιδιωτικές κλινικές, αντί τα σύγχρονα δημόσια νοσοκομεία.
Η κοινωνική αδιαφορία κάνει το παιδί καλύτερο ή χειρότερο?
Η τιμωρητική συμπεριφορά και η κοινωνική αδιαφορία είναι ο τρόπος με τον οποίο ο θεός χωρίζει τους ανθρώπους και δημιουργεί τις συνθήκες που γενάνε το κακό.
6. Το κακό
Χριστιανισμός και Θρησκεύματα (Β Γενικού Λυκείου - Γενικής Παιδείας) Κεφάλαιο 11. Γιατί υπάρχει το κακό στον κόσμο;
"Όσον αφορά στη φύση και την προέλευση του κακού πρέπει να διευκρινίσουμε ότι το κακό δεν υπάρχει ως δημιούργημα και ο Θεός δεν ευθύνεται για αυτό. Υπάρχει ως διακοπή της σχέσης του κτιστού κόσμου με το Θεό, σχέση που είναι απαραίτητη για να παραμείνει ο κόσμος ζωντανός, αφού από μόνος του δεν έχει ζωή. Η διακοπή της σχέσης προέρχεται από τον άνθρωπο που ως «αυτεξούσιος» θέλησε να γίνει θεός χωρίς το Θεό. Έτσι επέλεξε τη διακοπή της σχέσης του με το Θεό που τον ζωοποιούσε και επιστρέφει στο μηδέν συμπαρασύροντας και την υπόλοιπη κτίση, αφού είναι ο ηγέτης της. Ο Θεός δε δημιουργεί το κακό, αλλά δίνει στον άνθρωπο τη δυνατότητα της επιλογής, αφού τον έχει δημιουργήσει με ελεύθερη βούληση (αυτεξούσιο) κι εκείνος επιλέγει να γίνει ίσος με το Θεό μέσω της ανυπακοής."
Αν ο Θεός ήταν η πηγή του καλού, οι χώρες του θα έπρεπε να ευημερούν. Όμως παρατηρώντας τον δυτικό πολιτισμό βλέπουμε το αντίθετο:
Η Πραγματικότητα
Οι χώρες που απομακρύνονται απο τον θεό, αυτές με τα μεγαλύτερα ποσοστά αθεϊας (πχ Σκανδιναβία) καταγράφουν τα χαμηλότερα ποσοστά εγκληματικότητας, μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής, λιγότερη παιδική θνησιμότητα, λιγότερη χρήση ναρκωτικών, καλή δημόσια παιδεία, σύγχρονα δημόσια νοσοκομεία, η ζωή τους στηρίζεται στο κοινωνικό κράτος και δηλώνουν πιο ευτυχισμένοι.
Οι χώρες με υψηλά ποσοστά σχέσης με τον Θεό (Σερβία, Ρουμανία, Βραζιλία, Κολομβία, Ρωσία, ΗΠΑ) καταγράφουν τους χειρότερους δείκτες εγκληματικότητας, διαφθοράς, ανασφάλειας, χαμηλού βιοτικού επιπέδου, υγείας, ελευθερίας λόγου, δεν υπάρει κοινωνικό κράτος να τους στηρίξει, ενώ ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού δηλώνει δυστυχισμένο.
Το κακό
Ο ψυχολόγος Kurt Lewin, ιδρυτής της σύγχρονης κοινωνικής ψυχολογίας, διατύπωσε την συμπεριφορά με έναν απλό τύπο: B = f(p,e) οπου η συμπέριφορά (B) είναι μια λειτουργεία (f) που προκύπτει από την προσωπικότητα (p) και το περιβάλλον (e).
Και αν το κακό συμβαίνει στην αθρώπινη συμπεριφορά, τότε φαίνεται πως ο Θεός είναι αυτός που παρέχει στο κακό ο'τι του χρειάζεται ώστε αυτο να συμβεί:
Κακή συμπεριφορά = f( Κακή παιδεία, Κακό περιβάλλον )
- Κακό περιβάλλον: Οι χώρες με υψηλά ποσοστά σχέσης με τον Θεό λειτουργούν με πολιτικές βαθιάς κοινωνικής ανισότητας, με το ελάχιστο κοινωνικό κράτος, χωρίς αξιοπρεπή δημόσια υγεία, συνθήκες εργασίας, ίσες ευκαιρίες, ίση πρόσβαση στην δικαιοσύνη, ενώ επιβάλουν κοινωνική αδικία, ανασφάλεια και μόνιμο άγχος επιβίωσης σε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Παρόλαυτα ακόμα και οι φτωχοί ψηφίζουν τις πολιτικές ανισότητας. Λόγο κακής παιδείας:
- Κακή παιδεία: Ένας λαός που υποτιμάει την αξία της ζωής του [1], πορεύεται χωρίς έναν λογικό απώτερο σκοπό [2], μαθαίνοντας το καλό ως προσωπικό συμφέρον [3], εμποδίζοντας την ηθική ανάπτυξη του [4], καλλιεργώντας την τιμωρητική συμπεριφορά [5] και καταστέλλοντας την κοινωνική συνείδηση [5] που χρειάζεται ένας λαός για να ψηφίσει το κοινωνικό κράτος που χρειάζεται ώστε να ευημερήσει.
Η Διαιώνιση του κακού
Η αληθεια είναι πως ο θεός δεν είναι το πρόβλημα, αφού οι θεοί πεθαίνουν εύκολα, αρκεί να ξεχαστούν. Εκτός αν το κράτος αφιερώνει πόρους για την συντήρηση του. Πολλοί επωφελούνται από το κακό, όμως 3 ομάδες εργάζονται για την επιβίωση του, διαιωνίζοντας το από γενιά σε γενιά.
-
Ιερείς έχοντας επιρροή στην δημόσια παιδεία, κατηχούν στα παιδιά την ιδέα της ελεύθερης βούλησης, την ιδέα πως το κακό στον κόσμο προέρχεται από τις ατομικές πράξεις του καθενός χωριστά, όχι απο τις κοινωνικές συνθήκες και την παιδεία.
Η Παιδεία του ατομικισμού
Το παιδί μαθαίνει να ερμηνεύει τον κόσμο με βάση τις ατομικές συμπεριφορές, όχι τα κοινωνικά δεδομένα. Με αυτόν τον τρόπο χτίζει τον νοητικό χάρτη του με μικρότερη κοινωνική επιφάνεια.
Αφήνοντας λιγότερο έδαφος για κοινωνικά δεδομένα στην ουσία περιορίζεται η αντίληψη της κοινωνικής διάστασης των πραγμάτων και καταστέλεται το ενδιαφέρον για κοινωνικό κράτος, ενώ παράλληλα δίδεται περισσότερο νόημα στην ιδιωτικότητα, την ατομική ευθύνη, στην λογική 'ο καθένας για τον εαυτό του ξεχωριστά, στο 'εάν όλοι ατομικά κάναμε το ταδε...'.
Αποδιοργανονοντας το καλό
Βλέποντας μέσα απο τον φακό της ελεύθερης βούλησης κάποιον να τρώει από τα σκουπίδια, αντιλαμβανόμαστε την ανάγκη για βοήθεια διαπροσωπικά. Αντιλαμβανόμστε την ανάγκη για καλοσύνη σε μορφή μη-οργανωμένη στο πλαίσιο της ατομικής ευθύνης. Για τον χριστιανό το καλό είναι αδύναμο γιατί στηρίζεται στην ελεύθερη βούληση του καθενός ξεχωριστά (διαίρει και βασίλευε).
Ο Αντίπαλος του Θεού
Για τον άθεο ανθρωπιστικής παιδείας το καλό είναι δυνατό γιατί στηρίζεται στο οργανωμένο κοινωνικό κράτος. Η αποτελεσματικότητα του κοινωνικού κράτους απειλεί ευθέως τον θεό γιατί του κλέβει τον ρόλο, τον κάνει λιγότερο απαραίτητο. Όταν οι άνθρωποι είναι καλά έχουν λιγότερους λόγους να ζητάνε την βοήθεια του και απομακρύνονται από τον θεό με κίνδυνο να τον ξεχάσουν και να πεθάνει. Η δυστυχεία των ανθρώπων κρατάει τον Θεό ζωντανό. Ένα μόνο σύγχρονο νοσοκομείο κάνει περισσότερο καλό από ότι 1000 εκκλησίες μαζί. Το κοινωνικό κράτος είναι ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι στηρίζουν ο ένας τον άλλον οργανωμένα. Είναι ο τρόπος που θεσμοθετούν την καλοσύνη τους. Τα παιδιά εκπαιδεύονται να μένουν μακριά από σκέψεις που απειλούν την ύπαρξη του θεού.
Οι συμμαχίες
Ο θεός είναι δυνατός γιατί έχει για σύμμαχο τον μεγαλύτερο εχθρό του κοινωνικού κράτους: τις δεξιές πολιτικές.
Οι οποίες έχουν για σύμμαχο τους μεγαλο-επιχειρηματίες.
- Επιχειρηματίες συντηρούν καθημερινά την παιδεία της ελεύθερης βούλησης, προωθώντας από τηλεόραση, εφημερίδες, ραδιο και internet την λογική της ατομικής ευθύνης, ο καθένας για τον εαυτό του, υπέρ ιδιωτικών επιχειρήσεων κατά του κοινωνικού κράτους. Υπέρ δεξιών πολιτικών όταν μπορούν και όταν δεν μπορούν απαξιώνουν γενικά το κράτος, τις υποδομές ή τις υπηρεσίες του. Ως τελευταίο χαρτί παίζουν το "όλοι είναι ίδιοι", εστιάζοντας στα πρόσωπα αντί στα κοινωνικά συστήματα. Ιδιαίτερα αποτελεσματική τακτική όταν οι θεατές έχουν ήδη εκπαιδεύτεί από την παιδική ηλικία να μην εστιάζουν στην κοινωνική διάσταση των πραγμάτων.
- Δεξιοί Πολιτικοί που στηρίζονται από Ιερείς και Επιχειρηματίες, εφαρμόζουν στην πράξη την "ελεύθερη" βούληση του Θεού, αντικαθιστώντας το κοινωνικό κράτος με την ιδιωτική κερδοσκοπία, φτώχεια και δυστυχία. Από την ιδιωτική κερδοσκοπία κερδίζουν οι επιχειρηματίες και από την δυστυχία οι ιερείς.
Ο Κύκλος του κακού
Το κακό είναι μια ανατροφοδοτούμενη κοινωνική κατάσταση:
- Θεός
- Ελεύθερη βούληση
- Μετατροπή κοινωνικων προβλημάτων σε προσωπικές αποτυχίες
- Αδιαφορία για το κοινωνικό κράτος
- Αντικατάσταση κοινωνικού κράτους με επιδόματα σε ιδιωτικες επιχειρήσεις
- Κοινωνική Ανισότητα & Κακή παιδεία
- Ανάγκη για βοήθεια
- Θεός
Περισσότερος θεός φέρνει περισσότερη δεξιά και περισσότερη δεξιά φέρνει περισσότερο θεό. Λιγότερο κοινωνικό κράτος. Περισσότερο κακό.
Για τον Θεό, το κακό υπαρχει γιατί δεν ειμαστε αρκετά καλοί χριστιανοί. Στην πραγματικότητα υπάρχει γιατί απουσιάζει το κοινωνικό κράτος. Το κακό είναι θεμελιακά απαραίτητο για την επιβίωση Ιερέων, Δεξιών πολιτικών και Μεγαλο-επιχειρηματιών. Η ερμηνεία του κακού για να έχει κάποια αξία ως εφόδιο ζωής του παιδιού, θα πρέπει να μπορεί να την χρησιμοποιήσει για να προστατευτεί από αυτό, όχι να κατηχηθεί σε αυτό.
7. Εργασιακές σχέσεις
«Οι δούλοι, υπακούτε στους κατά σάρκα κυρίους σας με φόβο και τρόμο, με απλότητα της καρδιάς σας, σαν στον Χριστό. όχι με οφθαλμοδουλεία, ως ανθρωπάρεσκοι, αλλ’ ως δούλοι Χριστού. εκπληρώνοντας το θέλημα του Θεού από ψυχής, δουλεύοντας με καλή διάθεση σαν να το κάνετε στον Κύριο, και όχι σε ανθρώπους. ξέροντας ότι κάθε ένας ό,τι καλό κάνει, αυτό θα πάρει από τον Κύριο, είτε δούλος είτε ελεύθερος.» Προς Εφεσίους 6:5-8 (Καινή Διαθήκη)
«Οι δούλοι, υποτάσσεστε με κάθε φόβο στους κυρίους σας, όχι μονάχα στους αγαθούς και επιεικείς, αλλά και στους διεστραμμένους. επειδή, αυτό είναι χάρη, το να υποφέρει κάποιος λύπες εξαιτίας της συνείδησης στον Θεό, πάσχοντας άδικα. Επειδή, ποια δόξα υπάρχει, αν αμαρτάνοντας και δεχόμενοι χτυπήματα υπομένετε; Αν, όμως, αγαθοποιώντας και πάσχοντας υπομένετε, αυτό είναι χάρη μπροστά στον Θεό.» Προς Πέτρου Α 2:18-20 (Καινή Διαθήκη)
Προφανώς αυτή η θρησκεία είναι μια οπτική ενός κάθετα οργανομένου κόσμου, όπου ο θεός ως αόρατος αρχηγός μαφίας σε μια πυραμίδα εξουσίας, διοικεί μια τεράστια αλυσίδα υποταγής, στην οποία ο καθένας υποτάσσει τον κατώτερό του, και είναι υποταγμένος στον ανώτερό του.
Θεός » Χριστός » Αρχάγγελοι » Άγγελοι » Ιερείς » Πατέρας » Αγόρι » Γυναίκα » Παιδί » Δούλοι » Ζώα » Φύση.
Ο θεός φαίνεται πιο χρήσιμος σε Ιερείς, δεξιούς πολιτικούς και επιχειρηματίες. Με το αζημίωτο φυσικά καθώς το ένα χέρι νίβει το άλλο εδώ και αιώνες.
8. Η ισότητα φύλων
«Θέλω όμως επίσης να ξέρετε ότι η κεφαλή του κάθε άντρα είναι ο Χριστός, κεφαλή της γυναίκας είναι ο άντρας και κεφαλή του Χριστού είναι ο Θεός» Προς Κορίνθιους Α' 11 π.2 (Καινή Διαθήκη)
«Δε δημιουργήθηκε ο άντρας από τη γυναίκα, αλλά η γυναίκα από τον άντρα. Ούτε πλάστηκε ο άντρας για χάρη της γυναίκας, αλλά η γυναίκα για χάρη του άντρα. Γι’ αυτό, εξαιτίας των αγγέλων, η γυναίκα πρέπει να έχει στο κεφάλι της ένα σύμβολο της εξουσίας του άντρα της.» Προς Κορίνθιους Α' 11 π.8,9,10 (Καινή Διαθήκη)
«Οι γυναίκες να υποτάσσονται στους άντρες τους όπως στον Κύριο. Γιατί ο άντρας είναι ο αρχηγός της γυναίκας, όπως κι ο Χριστός είναι ο αρχηγός της εκκλησίας. Ο Χριστός είναι και ο σωτήρας του σώματός του, δηλαδή της εκκλησίας. Όπως όμως η εκκλησία υποτάσσεται στο Χριστό, έτσι και οι γυναίκες πρέπει σε όλα να υποτάσσονται στους άντρες τους.» Προς Εφέσιους 5π22,23,24 (Καινή Διαθήκη)
Ο Θεός προωθεί μια σαφή ιεραρχία των φύλων, στην οποία οι άντρες είναι ανώτεροι από τις γυναίκες. Οι γυναίκες καλούνται να υποτάσσονται στους άντρες τους, όπως η εκκλησία υποτάσσεται στον Χριστό.
- Τα αγόρια όσο πιο σοβαρά παίρνουν τον λόγο του θεού τόσο μαθένουν να υποτιμούν τα κορίτσια ως κατώτερα όντα.
- Οι κορίτσια που εμπιστεύονται τον λόγο του Θεού και αποδέχονται την υποβάθμισή τους, καλλιεργούν και το αντίστοιχο κόμπλεξ κατωτερότητας, αντιδραστική συμπεριφορά, χαμηλή αυτοπεποίθηση ή ακόμα και ανεκτικότητα στην ενδοοικογενειακή βία.
Τα άθεα παιδιά ανθρωπιστικής παιδείας, με εφόδιο την αποδοχή διαφορετικότητας που καλλιεργούν κατά την αναζήτηση του απώτερου σκοπού της ζωής τους και την περαιτέρω ανάπτυξη της ηθικής επιπέδου 5 και 6, διαθέτουν τις βάσεις για να αναγνωρίζουν την ίδια αξία για όλα τα φύλα. Την ανθρώπινη αξία.
9. Ο Σεβασμός στην φύση
Μετά είπε ο Θεός: «Ας φτιάξουμε τον άνθρωπο σύμφωνα με την εικόνα τη δική μας και την ομοίωση, κι ας εξουσιάζει στης θάλασσας τα ψάρια, στου ουρανού τα πτηνά, στα ζώα και γενικά σ’ όλη τη γη και στα ερπετά που σέρνονται πάνω σ’ αυτήν.» Γένεσις 1:26-28
«...συ χαρίζστο χρέος, θα σε ευλογήση ο Κυριος εις την χώραν, την οποίαν σου έδωκε ως κληρονομίαν.»Δευρονόμιο 15,4
Ο Θεός τοποθετεί τον άνθρωπο στην κορυφή της δημιουργίας του, δίνοντάς του εξουσία πάνω στη φύση. Η φύση παρουσιάζεται ως «κληρονομιά» του ανθρώπου, την οποία μπορεί να διαχειρίζεται σύμφωνα με την βούλησή του.
Οι θεοσεβούμενοι κληρονόμοι της φύσης ψηφίζουν κυρίως θεοσεβούμενους δεξιούς πολιτικούς, που αντί να προστατεύουν την φύση, την εξουσιάζουν ως διαχειριστές της κληρονομιάς τους. Θεωρώντας την φύση ιδιοκτησία τους, νομοθετούν την καταστροφή της φύσης προς όφελος των επιχειρηματιών. Άλλωστε αυτός ο κόσμος, για τους ανθρώπους του θεού είναι απλώς προθάλαμος [1].
Η φύση για τον άθεο είναι σημαντική γιατί σε αυτήν ανακαλύπτει καθημερινά από που προήλθε και πώς κληρονόμησε τα κοινά χαρακτηριστικά και βιολογικούς μηχανισμούς που μοιράζεται με τα ζώα και με τα φυτά. Για τον άθεο όλα τα ζωντανά αυτού του πλανήτη είναι μακρινοί βιολογικοί συγγενείς του.
Η θάλασσα είναι το πατρικό του σπίτι. Μέσα σε μια θάλασσα άλλωστε γεννιέται ακόμα.
Είναι λογικό πως, όσο πιο πολλά γνωρίζει για την φύση τόσο πιο συνδεδεμένος νιώθει με αυτήν, ως οργανικό κομμάτι της.
Συνεπώς η θεωρία της εξέλιξης των ειδών, που τόσο πολύ διώκεται από την εκκλησία ώστε να μην διδάσκεται στην δημόσια παιδεία, μαθαίνει στο παιδί πως ο ρόλος του πάνω στο πλανήτη δεν είναι να τον εξουσιάζει, ούτε η φύση είναι κάποια κληρονομιά του. Αντιθέτως, ο ίδιος είναι ένα αλληλοεξαρτώμενο μέρος ενός ευαίσθητου οικοσυστήματος που οφείλει να σέβεται. Σεβασμός που προκύπτει από την κατανόηση της επιστημονικής γνώσης, όχι από τον φόβο της τιμωρίας του θεού.
10. Ωριμότητα
«Και σεις, πρόβατά μου, τα πρόβατα της βοσκής μου, σεις είσθε άνθρωποι, και εγώ ο Θεός σας...»Ιεζεκιήλ 34:31
«Ο Χριστός διεκήρυξε. Εγώ είμαι ο ποιμένας ο καλός… την ψυχή μου βάζω για χάρη των προβάτων»Ιωάννης 10:1-1-15 (Καινή Διαθήκη)
«ο οποίος τις αμαρτίες μας βάσταξε ο ίδιος στο σώμα του επάνω στο ξύλο, για να ζήσουμε στη δικαιοσύνη, αφού πεθάναμε ως προς τις αμαρτίες «με την πληγή του οποίου γιατρευτήκατε». Επειδή, ήσασταν «ως πρόβατα που περιπλανιόνταν» αλλά, τώρα, επιστραφήκατε στον ποιμένα και επίσκοπο των ψυχών σας» Α’ Πέτρου 2:25 (Καινή Διαθήκη)
Πώς κάποιος θα πατήσει στα πόδια του αν έχει ΚΥΡΙΟ, Δηλαδή τι είναι? δούλος ή παιδί?
Όταν η ωριμότητα απαιτεί αυτονομία και υπευθυνότητα, πως μπορεί κάποιος να ωριμάσει όταν ζώντας με την πεποίθηση πως ένας ουράνιος πατέρας τον παρακολουθεί και τον προσέχει όπου και αν πάει? Το παιδί όταν βρεθεί μόνο του θα πρέπει να γνωρίζει ότι είναι πραγματικά μόνο, ότι ο ίδιος είναι ο κύριος του εαυτού του, και κανένας φανταστικός φίλος δεν πρόκειται να το βοηθήσει. Στα δύσκολα δεν πέφτουμε να προσκύνησουμε. Σηκωνόμαστε στα πόδια μας και προχωράμε, μόνοι ή με παρέα, με όποιον τρόπο μπορούμε.
Όταν ωριμάζουμε δεν είμαστε παιδιά κανενός ουράνιου πατέρα, γιατί δεν είμαστε παιδιά γενικώς. Αν κάπου αισθανόμαστε παιδιά τότε κάπου δεν ωριμάσαμε. Τα βασικά.
Άλλωστε πώς θα γίνεις υπεύθυνος για τις επιλογές σου, αν μπορείς ανά πάσα στιγμή να ζητάς συγχώρεση από τον αόρατο μπαμπά σου? Είναι προφανές πως δεν υπάρχει κανένας για να μας συγχωρέσει, γιαυτό προσέχουμε τις πράξεις μας εφόσον θέλουμε να κερδίσουμε τον αυτοσεβασμό μας και να μην τον χάσουμε βλάπτοντας τους άλλους ή τον εαυτό μας.
Σχολιάστε ελεύθερα